|
Home: www.apofyliet.nl |
Home Dochter pagina: www.praktijk-apofyliet.nl |
||
Schotland reis
|
|||
Aardehealing reis Schotland
8 t/m 13 juli 2005
Deel V: Healing van onze kamer
Op een iets later tijdstip
vertrokken we met ons vieren, Arjen en Hubert kwamen ook mee, naar onze kamer.
Esther ging ook in de kamer invoelen en kwam ook, net als wij, tot de conclusie
dat er inderdaad nog wat in de kamer hing. Ik vertelde globaal van mijn eerdere
ervaring met het kamermeisje en zij zag ook direct haar gezicht en kon het tot
in detail beschrijven. Exact hetzelfde gezicht zoals ik het ook gezien had.
In een van de
hoeken van de kamer, bij het erkertje met ramen, ontdekte Hubert een zware
energie. Toen Esther hierop in ging voelen op deze plek, voelde ze hoe deze
vrouw, het kamermeisje, vaak op deze plek had gezeten, starend naar buiten. We
voelden hier veel verdriet en pijn, maar ook het zwijgen, dat er niet gesproken
mocht worden.
Toen Esther nog in
deze hoek bezig was, zei Hubert ineens: hé, beweeg je hand nog eens heel
langzaam richting muur. En toen zagen wij het ook. We zagen letterlijk met fysieke
ogen de trilling, de aanwezigheid van deze energie, van deze vrouw. Heel
bijzonder, maar ook wel erg vreemd om dit echt fysiek ook te kunnen zien. En
het verdween ook niet, het bleef er gewoon, continu.
Na alle opwinding
hierover gingen we toch verder met de ronde door onze kamer. Esther trok de
kast open en leek ook eerst het liefst een stap naar achteren te willen zetten,
vanwege de nare energie die hieruit kwam. Toch deed het niet en voelde direct,
toe ze in de kast stapte, hoe de vrouw zich hier had opgehangen, precies wat ik
ook ervaren had. Daarnaast kon ze nog veel meer dingen voelen, die bij mij dus
direct blokkeerden toen ik de eerste keer de kast open trok en geconfronteerd
werd met die energie. Hier waren werkelijk nare dingen gebeurd en er was ook
een erg nare man met een enge en autoritaire energie in betrokken. Ook kon
Esther mijn gevoel bevestigen dat het drama zich hier in de tweede wereldoorlog
had afgespeeld.
We stuurden
healing en Licht in de kast en de rest van de kamer, en tegelijkertijd ging
Hubert aan de slag om de vrouw in de kamer naar het Licht te helpen. We zagen
en/of voelden allen hoe ze uiteindelijk glimlachte als dank voor deze ‘ware
verlossing’.
De gebeurtenissen
in deze kamer raakte in ons allen iets. En we hadden ook een erg goed gevoel na
deze healing waardoor de energie in onze kamer wel degelijk lichter en
prettiger voelde.
Daarna probeerden
we opnieuw (voor de zoveelste keer) of we de ramen open konden krijgen, en dit
keer lukte het me heel makkelijk om een raam open te trekken, vreemd genoeg.
Vol enthousiasme
renden we even later naar de kamer van Elly en Cora om het hele verhaal te
vertellen. Zij ook enthousiast, maar Cora maakte wel direct de opmerking: hoe
zit dat nu dan met die man? Tja, in ons enthousiasme, allemaal eventjes niet
aan gedacht. Nou ja, daar zouden we dan straks nog even naar gaan kijken.
Ons enthousiasme
vanwege de goed geslaagde en o zo zichtbare healing had nog steeds de overhand.
Totdat we naar
beneden zouden gaan voor het diner. Oké, nog even snel naar de kamer voor een
plasje, en dan naar beneden. Arjen was vlak voor me al naar de kamer gegaan,
een minuutje later volgde ik. Ik had de deur nog maar amper open of Arjen rent
me in paniek bijna onderste boven, komisch genoeg met zijn broek nog op de
enkels. En achter hem volgt een gigantische energiewolk van agressie en woede.
Op dat moment schoot ik in mijn angst. (Mijn trigger dus voor deze reis, zo
bleek). We sloegen de deur dicht en renden naar beneden. De hel brak los in
onze kamer. We hadden zo’n negatieve put geopend door deze vrouw naar het Licht
te helpen. En doordat de vrouw verdwenen was zocht deze agressieve entiteit nu
een nieuw slachtoffer om zijn ‘vaste riedeltje’ waarin hij gevangen zat, toch
te kunnen ‘afdraaien’. Hij was wel degelijk op zoek.
Doordat Arjen in
zijn stukje angst schoot voor deze massieve wolk van agressie en negativiteit
(pure woede van de ergste soort), en zijn enkele gedachte was om mij te
beschermen tegen deze energie, werd ik zo in een stuk angst getriggerd dat ik
er ook in schoot.
Gelukkig vonden we
een stukje vertrouwen en rust terug bij de groep die al bijeen was in een kamer
beneden, al was het van heel korte duur.
In de tussentijd had
Esther het ‘verhaal’ van onze healing aan Joke verteld, en die schoot helemaal
in die energie, en dus ook in tranen, omdat ze al die ellende door zich heen
voelde trekken. Maar ook de verbindingen tussen Jenny en het kasteel, die
vanuit een vorig leven uit dezelfde tijd als ‘ons kamer-verhaal’ stamden.
Ze riepen nog: nu
hebben we de sleutel in handen van het kasteel, van de zware energie die hier
hangt. Of het zo was weet ik niet (en ik hoef het niet te weten ook). Dat kon
ik niet meer objectief voelen of zien op dat moment.
Esther ging meteen
over tot actie en vertrok naar de afgesloten tuin om de grote kristalclusters
te halen, die ze wilde gebruiken voor opnieuw een healing in onze kamer.
Hierbij werd ze ook achtervolgd door de agressie van deze mannelijke entiteit,
waarbij hij letterlijk het grind deed knarsen onder zijn (onzichtbare) voeten.
Elly en Cora
bleven toekijken van een afstandje, bij hen vonden we iets van rust en kon ik
mijn angst weer iets de baas worden.
Na het geweldige
diner, waarbij ook Joke’s man en Donald aanwezig waren, voelde ik me weer iets
op krachten gekomen. En hoewel de angst nog steeds in mijn bewustzijn op de
loer lag, voelde ik me wat krachtiger en meer beschermd. Maar de sfeer was
vreemd geladen en door het stuk waar ik in zat wist ik niet meer zo goed wie ik
nog kon vertrouwen of niet. Vreemde dwingende ogen en nare energie hadden de
overhand deze avond. Misschien is het mijn interpretatie van die avond,
misschien ook niet….
We besloten met de
hele groep in de gang beneden eerst een Lichtcirkel te maken, voordat we in
onze kamer zouden gaan healen.
Eerst ging het
goed, voelde ik me opnieuw in mijn Licht komen, toen werd ik er pontificaal uit
gestoten doordat fysiek zichtbaar ineens deze nare man tegenover me op de trap
verscheen. Met zo’n walgelijke, angstaanjagende uitstraling, en zo’n woede,
naar mij gericht, dat ik opnieuw in een stuk angst schoot. Arjen zei later
tegen me: het leek wel of je daar als bang 11-jarig meisje stond, heel vreemd.
Kortom: ik besloot
vanwege deze situatie niet mee te gaan naar de kamer. Dat zou gewoon niet ten
goede zijn gekomen aan het geheel, maar ook niet aan mezelf. Ik bleef dus
beneden bij de Jenny, Donald en Peter. Daar zakte de angst gelukkig weer af.
De rest ging naar
boven voor een grootschalige healing, waarbij uiteindelijk zelfs exorcisme werd
gebruikt. Ik ben eerlijk gezegd blij er niet bij aanwezig te zijn geweest,
(alhoewel dat later nog wel gebeurde op andere plaatsen).
En ondanks dat ze
veel nog extra hebben kunnen schonen, van stukken die in mij getriggerd werden
in deze kamer en die ik dus als het ware niet kon zien, omdat het stukken in
mijzelf aanraakte en blokkeerde, hadden ze de manspersoon niet kunnen opsporen
in onze kamer.
Naderhand voelde
de kamer een heel stuk prettiger, mede dankzij de goede bescherming die ze erop
gezet hadden. We besloten uiteindelijk toch daar te slapen, omdat het al enorm
laat was en we anders opnieuw een andere kamer diep hadden moeten zuiveren om
er te slapen. Deze nacht bleef het gelukkig rustig, en er waren slechts enkele
uurtjes over om te slapen voordat we
alweer zouden ontbijten. Het was inmiddels rond 4 uur ’s nachts.
De volgende dag
Ook de volgende
dag bleef het rustig in onze kamer. De vreemde mist was verdwenen. De nare
energie, ook in de kast was verdwenen. De nare man bleef weg. Opluchting dus
(al bleek het later voor korte duur).
Deze dag
besteedden we weer aandacht aan de tuin, en andere ruimten in het kasteel. Er
ontstonden onderling nog wat botsingen doordat gevoelens en stukjes in de groep
bij elkaar getriggerd werden. Stukjes die uiteindelijk ook uitgesproken en
opgelost werden. Even zo belangrijk als het healingwerk wat we in dit gebied
verrichtten, omdat we ook voor onze eigen stukjes hier en in deze
groepssamenstelling bijeen waren gekomen voor het gezamenlijke Doel.
En ondanks dat was
het een vrij rustige dag, waarbij we opnieuw verschillende kamers in het
kasteel meenamen in het Licht. Waarbij we heerlijk konden genieten in het
zonnetje van het healingwerk wat we al verricht hadden bij de vijver in de
tuin, die nu een grote rust en harmonie uitstraalde. En die nu volop leven was
geworden!
De keerde terug
aan het eind van de dag.
© Willemien
Timmer, 19 juli 2005
