Home: www.apofyliet.nl		Home Dochter pagina: www.praktijk-apofyliet.nl
Over Praktijk Apofyliet	Kristallen		Egypte reizen
Lichtwerk	Kristalshop		Schotland reis
Channeling	Workshops		Nieuwe updates deze site

Aardehealing reis Schotland

8 t/m 13 juli 2005

Deel VII: De laatste ronde

De laatste healingen, na de lunch, waren de meest intensieve. Niet voor niets tot het laatste moment bewaard, namens onze goede Lichtbegeleiding. Deze healingen hadden de meest radicale gevolgen.

We startten met opnieuw de energie van de aparte toren in te voelen. Op het dak van deze toren werden we allen misselijk, duizelig en beroerd. Het liefst wilden we wel weg rennen. Het bleek dat zich onder deze toren een oude en diepe aardebelasting bevond. En de toren was er gewoon bovenop gebouwd. Tijdens de bouw zijn door deze energie ook de nodige ongelukken gebeurd, voelden we. Waarbij ook mensen omgekomen waren. Doordat men evenwichtsstoringen kreeg door deze energie. Geen wonder, het voelde daar echt niet lekker.

De kleine/ aparte toren

We voelden hoe we beneden een gigantische vortex zouden mogen plaatsen (dat hadden we al eerder geconstateerd) die als grote stofzuiger zou gaan fungeren, om al deze zwaarte en entiteiten af te voeren. De plaats van deze vortex was dagen geleden al duidelijk geworden: het grasveld onder het kasteel, waar zich al vortexverschijnselen lieten zien/voelen.

We zouden heel het kasteel en dus ook de belasting in deze toren, alsmede uit het hele gebied hierin mee nemen.

De plaats voor de grote vortex, vlak onder het kasteel

Ieder zocht een plekje rondom het grasveld, en begon op eigen wijze de healing en het creëren van de vortex, in (hart)verbinding met ieder ander uit de groep.

Een powerfull healing en een mega krachtige vortex werd geplaatst. Ieder zette hiervoor eigen tools en energieën in, aanvullend op elkaar. Bij mij verschenen Zwarte en Witte Draak die als een gek rondom de vortex gingen vliegen/spiralen, waarbij ze heel veel zwaarte en zwarte energie in de vortex, en dus in het Licht, zogen. Deze vortex zal zeker de komende maanden nog een boel zwaarte gaan verteren/transformeren!!! Een krachtig geheel.

Ieder ervoer de kracht van deze vortex en hoe hij als een soort van grote stofzuiger de duisternis in zich trok uit heel de omgeving.

De afgesloten tuin, zie verslag deel IV

Daarna waren dan eindelijk, ter afsluiting, de ergste afdelingen aan de beurt: de personeelsruimtes met bijbehorend trappenhuis. Volgens mij zag ieder een beetje tegen deze klus op. Dit zou het zwaarst van alles worden. Hier was de zware energie ook het meest erg. Twee mensen van de groep vielen voor deze healing helaas af. Hubert was door zijn rug gegaan en Joke moest wat anders doen. Desondanks voelde het precies passend en kloppend dat we met ons vijven deze laatste zware klus moesten klaren.

Ik was meer dan blij dat ik in de ochtend opnieuw had kunnen opladen op het eiland Mull, want eerlijk gezegd was ik best gespannen over wat we hier zouden tegenkomen. Alle negatieve krachten waren al zo dusdanig in opstand aan het komen, vanwege al het Licht wat we in de omgeving pompten, dat het daardoor des te heftiger er aan toe ging. In heel het kasteel overigens. Want via alle emergancy deuren die op elke verdieping in de hal uitkwamen, voelden we de negativiteit, de zwaarte en de entiteiten alweer binnen willen stromen, om opnieuw bezit te nemen van alle door ons al gereinigde ruimten op die verdiepingen. Dat was dus het eerste punt om aan te werken. We verzegelden eerst al deze deuren (op alle deuren) die uitkwamen in het trappenhuis, m.b.v. Lichtkracht, wierook, zout en alle mogelijke tools en Lichtkracht die maar voor handen waren. En we moesten werkelijk alles uit de ‘kast van onze ziel’ trekken (alle denkbare tools die je ooit ergens in je Bewustzijn hebt binnen gehaald) om dit te verzegelen.

Daarna opnieuw naar de begane grond, via de gewone trap, om van daaruit af te dalen naar de kelder waar de werkelijke uitdrijving begon. Gewapend met twee schaaltjes heel zware exorcisme wierook (wat ook werkelijk nodig was), klankschalen, kilo’s zout, djinga’s, en noem maar op. Begon het werkelijke werk. Elkaar continu rugdekking gevend (de rug is meestal de zwakke plek) en elkaar geen seconde uit het oog verliezend, gingen we als een wervelwind van Licht alle ruimtes, kamers, trappenhuizen, tot aan de lift voor de maaltijden en alle gaten, kieren en noem maar op toe.

Het was werkelijk of gingen we met ons allen door de hel, terwijl we in Eenheid en Kracht ons Licht vast hielden. Het was werkelijk enorm zwaar en ook beangstigend wat je tegen kwam. Woede welde ook op (letterlijk: “opzouten!!!!” en het werkte), het was een eerlijke strijd: Licht tegen donker, donker tegen Licht.

De klankschalen klonken zo vals als ik nog nooit gehoord had. Ik heb hier ook op moeten rammen zoals ik nog nooit over mijn hart had kunnen verkrijgen. Andere instrumenten (houten ‘klappers’) braken doormidden. Kilo’s zout werden neer gestrooid voor zuivering. De exorcisme wierook werkte verstikkend op ons allen (bevatte naast kruiden ook zware metalen). Waarschijnlijk ademen we het nog weken lang uit. Dit was een werkelijk exorcisme waar niemand van ons tot nog toe ervaring mee had, maar we volgden ons gevoel, het Eenheids Licht en de Hogere Begeleiding en pasten op die wijze al deze hulpmiddelen ook toe vanuit intuitie en begeleiding.

Kruidenbuidels, instrumenten, wierook, en Licht, vooral veel Licht en Meesters en Engelen begeleidden en beschermden ons.

En het werkte! Het was een zware strijd! Maar wat was de opluchting groot toen we aan het eind kwamen. Zo gefocust werkend, dat we dachten nog 10 verdiepingen te moeten doen, terwijl we op de laatste etage bezig waren. Wat een opluchting dat het einde nabij was.

De wierook in het trappenhuis laten uitbranden. De keuken weer in en ook deze laatste deur naar het trappenhuis verzegeld met Licht. Opdat niks meer zou kunnen ontsnappen en alles zoveel mogelijk in Licht zou transformeren.

We deden alles ontwaken met onze Lichtoorlog in deze gangen, alles wat nog rondwaarde aan energie en negativiteit. Het moest en zou getransformeerd worden. Door ons Lichtwerk op dat moment werden echter ook de Lichtkrachten en transformatie ingezet. En het zal nog een tijd doorgaan, het heeft z’n tijd nodig om grote delen nog te transformeren.

Helaas zal niet alles nu in een keer klaar zijn na dit bezoek. Over enkele maanden zal het opnieuw nodig zijn. Wanneer alles weer wat tot rust is gekomen. Wie weet roept onze taak dan opnieuw…

De avond, vlak na dit werkelijke ‘gevecht’ konden we gelukkig heerlijk doorbrengen bij Joke. (Zij woont ongeveer een half uur rijden van het kasteel af). Hoewel ieder doodmoe, maar voldaan was, werd het een gezellige afsluitingsavond.

Een mooiere bevestiging van ons goede werk konden we ook niet krijgen. Op de heenweg stonden we oog in oog met een geweldig mooi en groot hert, wat midden op de g stond, vlak bij ons. We moesten hard remmen om het niet te raken. Het vloog de heuvel op, waar het ons op korte afstond opnieuw recht aankeek. We waren dankbaar voor dit mooie geschenk!

De laatste nacht

Laat in de avond keerden we terug naar het kasteel, naarmate we het kasteel dichter naderen voelde je de spanning alweer stijgen: hoe zou het er nu zijn? Wat hadden we voor reactie ontketend?

We namen vast afscheid van Donald, die we de volgende dag niet zouden zien. Terug in onze kamers snel het nodige vast inpakken en naar bed.

Helaas voor ons werd het wederom een korte, onrustige nacht. Op zich was dat niet zo’n probleem, ware het niet dat enkele minuten later onze kamer deur ineens open ging. En om dit te bewerkstelligen moest je de knop om draaien. Die werd dan ook duidelijk zichtbaar omgedraaid (we sliepen met het licht aan), maar er was niemand. Opnieuw een paniek onderdrukken dus. Opnieuw wierook aan, onszelf nog meer beschermen dan we al deden, en heel de kamer in Licht gezet.

Uiteindelijk dus weinig geslapen (begrijpelijk waarschijnlijk). En meer dan blij dat het uiteindelijk licht werd. Snel het laatste spul ingepakt. Pas op het allerlaatste moment de kristallen opgeruimd, tassen mee en maken dat we weg kwamen.

Eenmaal beneden viel het redelijk mee qua energie. Maar gelukkig hadden we een vrij gehaast ontbijt, omdat we weg moesten i.v.m. de tijden van de pond.

Een opluchting! Ik ben nog nooit zo blij geweest om ergens te vertrekken. Werkelijk waar! Dit was gewoon meer dan genoeg en meer dan menig mens kan verdragen, denk ik zo.

Naarmate we steeds verder van het kasteel af reden, werd de opluchting steeds groter. Al waren we ons er wel degelijk van bewust om alert te blijven! Ook de daarop volgende dagen!

Lees hier verder….

© Willemien Timmer, 19 juli 2005