|
Home: www.apofyliet.nl |
Home Dochter pagina: www.praktijk-apofyliet.nl |
||
Schotland reis
|
|||
Aardehealing reis Schotland
8 t/m 13 juli 2005
Hier onder volgt
het reisverslag van Esther en Hubert. Een waardevolle aanvulling naast mijn
eigen reisverslag. Opnieuw veel leesplezier gewenst!
“Na een telefoontje van Elly die o.a. Hubert en mij uitnodigde
om te helpen een kasteel en het bijbehorende gebied te reinigen, waren we
direct enthousiast om te gaan! Er werd door verschillende mensen van tevoren
een stukje reading op gedaan om te kijken waar we rekening mee konden houden op
deze trip naar Glenborrodale en hun bewoners.
De eigenaar Donald had het verzoek van zijn vriendin Jenny
ingewilligd om het kasteel schoon te laten maken door een groep healers, welke
Elly bij elkaar had gezocht. Jenny
voelde zich niet lekker in het huis en wist dat het voor een groot deel te
maken had met de energie van Glenborrodale.
Aldus geschiedde. De groep was gevormd, de klus kon gedaan worden!
De groep in compleetheid: v.l.n.r. Hubert, Willemien, Arjen, Cora, Elly, Esther en Joke.
Dag1:
Nadat iedereen zich
had verzameld op Schiphol, reisden we af naar Glasgow, alwaar Jenny, de
vriendin van de eigenaar van Kasteel Glenborrodale ons opwachtte. Hubert en ik
reden met Jenny mee en zij vertelde veel over de geschiedenis van
Glenborrodale, o.a. dat het gebouwd was in opdracht van een rijke
diamantmagnaat in het begin van de 19e eeuw als buitenverblijf en dat het meerdere malen als hotel dienst
had gedaan, soms korte periodes van een paar jaar achter elkaar met nieuwe
eigenaren.
We reden door het
schitterende Schotse landschap richting de westelijke Hooglanden waar het
kasteel zich bevond. Het terrein oprijdende, merkte ik dat het was alsof we in
een vacuüm getrokken werden…
Nadat iedereen
zich had geïnstalleerd in één van de 16 prachtige kamers, werd er al stevig
ingevoeld door ons allemaal waar de energie zwaar, vervuild of verstoord bleek
te zijn.
Dat we slechts een
kleine opsomming te pakken hadden van wat we te doen hadden met het
healingswerk, was natuurlijk ook wel logisch. Iedereen was er aan toe om na een
goed glas wijn, kaarslicht en heerlijk eten verzorgd door Jenny, flink uit te
rusten van de lange reis. De dag erna zouden we overleg hebben over wat te doen
en waar mee te beginnen.
En daar was ze dan…Glenborrodale!
Dag2:
Na het ontbijt
(alweer prachtig gepresenteerd door Jenny) ging het gezelschap naar buiten om
eerst een krachtplek op te zoeken. Dit om een lichtcirkel te maken en ons met
elkaar te verbinden. We hadden een mooie stek gevonden bij een grote steen, die
ons uitnodigde de verbinding in zijn nabijheid te maken. De stilte in het
gebied viel erg op! Geen vogelgefluit, geen geritsel onder de bladeren of enig
ander teken van leven…We waren erg blij met de leuke paddestoeltjes van hout,
die Joke had meegenomen voor de natuurwezens welke van elk van ons na het maken
van de lichtcirkel werden neergezet op plaatsen die druk bezocht werden door de
verschillende lichtwezentjes die om ons heen dansten!
Inspiratie voor Piggelmee?
Hierna gingen we
naar de kasteelvijver die letterlijk doodstil erbij lag en al zo’n lange tijd
geen aandacht had gekregen en letterlijk snakte naar een bloeiend leven. Na de
liefdevolle en zachte healing vol rozekwartsenergie voor de vijver, welke nog
niet geheel schoon was, zijn we gaan lunchen en hebben hierna een “guided tour”
van Jenny door de verschillende ruimtes van Glenborrodale van onder tot boven
gekregen. Dat er veel werk te doen was wisten we allemaal, maar zoveel……oeps!!!
Staande met z’n
allen op het binnenplaatsje van het grote dak op de top van het kasteel, waren
we het erover eens dat eerst de buitenboel gezuiverd moest worden, waarna we
binnenshuis aan de gang zouden gaan. Willemien en Arjen vertelden nog dat ze
geen raam van hun kamer openkregen en er een dienstmeisje op de kamer
rondscharrelde, maar dat geen probleem vonden.
Na een gezellige
avond sloten we de dag af met het besluit zondag naar MingaryCastle te gaan,
ook behorend tot de eigendom van Donald.
Dag3:
Met de groep aan
het ontbijt zittende, werd duidelijk dat niet iedereen goed had geslapen…Er was
al wat verandering opgetreden in de energie van Glenborrodale…We startten na
het ontbijt met de lichtcirkel en keken nog even om ons heen of er nog andere
dingen opvielen in vergelijking met gisteren. Cora vond een rozenblaadje naast
het paddestoeltje wat ze had neergezet vlakbij de steen waar de lichtcirkel was
gemaakt en was heel blij met dit lieve cadeautje!
Wederom gingen we
richting vijver om af te maken waar we
gisteren mee begonnen waren. Elk van ons zocht een plek op om flink van leer te
trekken! Een prachtige soundhealing werd gegeven, rozekwartsstukjes en
kristalbollen werden in het water geworpen, alsmede reinigende olie en
heerlijke healingsenergie waar duidelijk positief op werd gereageerd! De
planten en dierenwerelden werden weer bewust van het leven, de waterwezens
krioelden door de vijver dat het een lieve lust was, de vijverdeva werd door
verschillende mensen gezien en het water werd steeds lichter en lichter!
Een knuffel van Libelle!
‘s Middags onderweg naar Mingary stopten we even bij een
koffiehuis annex natuurmuseum met een uitermate vriendelijke uitbater, waar we
onze ogen uitkeken naar de leuke, interessante voorstellingen van de flora en
fauna in de Hooglanden.
De reis zette zich voort naar Mingary en daar aangekomen werd de
zwaarte van het gebied al meteen gevoeld door elk van ons. Hier was een
dankbare taak te doen! Op het pad werd al duidelijk dat er veel wachtte om
getransformeerd te mogen worden na al die eeuwen ruwe strijd, onderdrukking,
plundering en moorddadige acties van verschillende volkeren.
Maar we werden
niet meteen toegelaten in Mingary! Eerst moest er nog een hindernis worden
overwonnen! Het hek was op slot! Terwijl Donald had gezegd dat het open was.
Vastbesloten gingen we door een opening in het gaas toch door de poort heen.
Toen we bij de deur waren probeerde Joke deze te openen met de sleutel, wat ook
niet lukte.
Hallo? Goed volk aan de deur hoor!
Gelukkig kwamen
Donald en Jenny aangelopen en hielpen met de deur. Nadat iedereen een rondje
had gemaakt door Mingary Castle, werd een plek uitgezocht om de healing te doen
samen met Donald en Jenny.
Het geheel werd
afgerond met zachtjes gezang…Donald en Jenny waren danig onder de indruk van
wat ze hadden ervaren. Zoveel liefde, kracht en Eenheid in samenzijn…dat kenden
ze nog niet op deze manier…
Even bijkomen
hoor…onder het genot van een drankje met heerlijke lekkernijen werd het
volgende traject besproken.
Mingary House zou
nu aan de beurt komen voor een grondige reiniging. De bovenverdieping werd
onder handen, wierrook en liefdevolle transformatie-energie genomen. Beneden
werd er ook flink getoond en gezuiverd!
Er stonden nog wat
mensen in de tuin te voelen of daar nog wat gedaan kon worden en nadat het huis
was gedaan, werd er een lichtkring gemaakt, waarin schaduwstukjes van ons en
zwaarte in het gebied plaatsmaakte voor vrolijkheid, verbondenheid, respect en
licht!
In de avond stond
er een feestelijk diner gepland in Glenborrodale met iedereen die verbonden was
met dit bijzondere healingsproject en hadden we nog even tijd om ons op te
frissen voor het zover was. En zoals je wel weet, is dit soort gelegenheden
heel geschikt om nog even wat extra te doen vanuit de lichtwerelden bezien…
Wat
die avond gebeurde, kon niemand van ons van te voren bedenken…
…Uitzicht vanuit Glenborrodale naar de kasteeltuin…
Een heerlijk
avondje stond er dus gepland. Jenny zorgde voor een geweldig 4 gangenmenu en
iedereen was zich aan het voorbereiden. Vlak voor het eten vroegen Willemien en
Arjen, Hubert en mij om in hun kamer te komen kijken of wij misschien de ramen
konden openen. Die zaten namelijk vanaf het begin af dicht. Arjen had mij ook
verteld dat er in de kamer een vreemde mist bleef hangen, die bij de ramen
neersloeg. Dat vond ik interessant…Er werd gevraagd of er even in de kast kon
worden gekeken. Eerst werd de plek waar Willemien een entiteit had gezien
gereinigd. Terwijl ik daarmee bezig was, riep Hubert dat hij iets zag bij mijn
linkerarm en vroeg of ik even terug wilde lopen. Na het nodige vooruit, nee
achteruit, stukkie links, tikkie rechts, zagen we allen een energie in de hoek
bij een van de ramen. Het zag eruit als de trilling van het asfalt bij een
warme dag. Ik deed er een stukje reading op en kwam het volgende tegen: het was
een kamermeisje, die lange tijd was mishandeld door een man. Zij was monddood
gemaakt en kon haar verhaal niet kwijt. Op de plek bij het raam zat ze vaak
verzonken in haar eenzaamheidsgevoelens te staren naar buiten. Ook bleef zij
gevangen in de tijd en kon niet naar het Licht. Ik zag haar fysiek ook
duidelijk en omschreef haar aan de anderen, waarvan Willemien mij bevestigde
hetzelfde te hebben gezien. Terwijl ik in de kast ging kijken wat zich daar
precies had afgespeeld, ging Hubert aan de slag om het kamermeisje naar het
Licht te helpen. En wat ik in de kast tegenkwam, was behoorlijk wat! Ik kreeg
beelden van het meisje, wat zich in de kast had opgehangen, letterlijk verstikt
in haar onmacht en verdriet, ze kon niet anders doen dan dat. Het was haar
enige uitweg om van haar kwelgeest verlost te raken, zo was haar
overtuiging……Direct nadat ik dit had mogen zien, werd ik met kracht tegen een
wand van de kast gedrukt en verscheen groter dan ikzelf, een blonde mager
uitziende man, met scherpe gezichtstrekken die absoluut niet blij was met wat
we aan het doen waren! Ik liet me niet intimideren door deze donkere energieën
en begon meteen met de reiniging van de kast…na enige tijd voelde het stukken
lichter. Vervolgens keken we of het kamermeisje er nog zat. Wat we zagen was
een glimlachend en tevreden gezicht met gesloten ogen, dat langzaam vervaagde.
Haar verdriet, leed en pijn waren getransformeerd, ze was eindelijk weer in het Licht! Ook kon er nu wel een raam
worden geopend! De kamer werd nog eens grondig schoongemaakt door ons alle
vier. We waren allen heel blij dat het gelukt was het meisje te helpen
transformeren en na een onderlinge bedankknuffel, gingen sommigen van ons weer
naar beneden. Hubert voelde nog wel iets in zijn systeem zitten, maar dacht dat
het een persoonlijk stukje was. Wat het werkelijk was, had te maken met het
feit dat we iets over het hoofd hadden gezien…
Een plek waar ook entiteiten wonen…
…De man was nu heel boos geworden dat het meisje er niet meer
was en ging als een bezetene door de gangen en ruimtes van het kasteel heen…De
paniek sloeg toe en er moest als de wiedeweerga ingegrepen worden voordat er
nog meer dingen zouden gebeuren. Ik had me niet om het lot van de man bekommerd
en dat vond ik toch niet slim van mezelf…Bij verschillende mensen van de groep
werd even een bezoekje aangedaan door de entiteit.
Ik ging terug naar de kasteeltuin om daar een aantal kristallen
te halen, die we er nog hadden laten staan vanwege een krachtige healing die we
op een cederboom en de kasteeltuin die middag daar hadden gedaan, om neer te
zetten bij Willemien en Arjen op de kamer. Toen ik op het grindpad liep in de
tuin om het laatste kristal mee te nemen, hoorde ik een keihard geknerps in het
grind achter me. Ik keek in een reflex achterom en zag niemand. Toen wist ik
dat het de man was die mij eventjes nog extra wilde onderstrepen dat hij het
niet eens was met wat er was gedaan. Ik zond in mijn gedachten liefdevolle
energie met persoonlijke excuses naar de man en hoopte dat het allemaal snel
voorbij zou zijn. Voor hem, voor ons, voor elke bewoner van welke aard ook, van
Glenborrodale.
Na het heerlijke diner zijn we met een aantal mensen teruggegaan
naar de kamer van Willemien en Arjen, alwaar een zeer uitgebreide schoonmaakbeurt
gestalte kreeg. Pffft…wat een klus…Na dit alles was iedereen wel erg moe…De
avond ging nog even door in samenzijn, ik mocht nog een stukje reading doen op
een paard wat Jenny had gehad en hoe mooi…dat paard hielp met me mijn Engels,
wonderlijk…en was daarna toch erg blij mijn bed te mogen begroeten…
Dag 4:
Na een nacht weer
goed geslapen te hebben, voelden mijn benen als lood. Ik was niet bepaald
uitgerust van de dag ervoor. Bovendien had ik een zwaar hoofd en dacht dat ik
te veel wijn had gedronken. Er stond vandaag op het programma om alle
gastenkamers van het kasteel te zuiveren en dat waren er 16 in getal. Twee aan
twee trokken we van ruimte tot ruimte.
Willemien en ik deden samen veel met klank en wierrook de kamers aan. In elke
ruimte was wel wat te doen. Vlakbij waar Jenny met haar zoontje Finnley sliep
begonnen we onze cleaning. Het tochtte behoorlijk in de kamer om ons heen en
jawel, ook hier rammelde het van de entiteiten. Er was een deur die naar de
personeelsruimtes gingen daar leek het ook vandaan te komen. Na een grondige
reiniging was het een stuk rustiger geworden. Willemien en ik vormden een goed
aanvullend team. De kamer naast die waar Hubert en ik sliepen had ik al eerder
bekeken en trof daar een kraan aan die openstond. Dichtgedraaid dus en nog
geprobeerd een raam open te krijgen, maar nee hoor. Dat lukte wel toen
Willemien erbij was. Zij voelde ook op deze kamer weer een “winderig type”. Nou
ja…waar waren ze niet, hè?
De MacBeth room, waar Hubert en ik sliepen. (Foto:Esther & Hubert)
Het was tijd voor
een pauze en we zaten buiten op het terras
even te ontspannen van het schoonmaak- werk van de kamers en de gangen.
Cora en Elly hadden vele kamers al flink gereinigd en de mannen hadden het appartement
nagelopen waar Jenny van plan was te gaan wonen en kwamen tot de conclusie dat
er bij een van de torentjes nog extra werk gedaan moest worden, aangezien Arjen
er helemaal niet goed werd. Er werd afgesproken dat we dat de volgende dag
zouden doen. Er was al het nodige getransformeerd en had zijn uitwerking op
aards niveau niet gemist. Persoonlijke stukjes werden ook deze dag uit de
doeken gedaan en uitgesproken. Er volgde een moment van ontlading bij de
vijver, waar voorvallen werden verwerkt en afgewisseld werden met heerlijk
luchtige humor van Herman Finkers. Dat laadde ons enigszins weer wat op. Als
laatste deze dag werden de kamers van Jenny en Finnley, die zich op de 3e
etage bevonden onder handen genomen, nadat er eerst een hartverbinding en
lichtcirkel was gemaakt.
Het diner was
klaargemaakt door een hulp van Jenny en wij hoefden het slechts in de oven te
zetten en konden daarna aanvallen. De avond verliep in tevredenheid. Iedereen
had wel even behoefte aan een kalme avond met rust en ontspanning. Een deel van
de groep zou morgen naar het eiland Mull gaan en moesten daarvoor vroeg uit de
veren. De meesten van ons gingen dan ook met de kippen op stok.
Wat zou er morgen
weer gebeuren?…
Dag 5:
Terwijl een deel
van de groep naar het eiland Mull was gegaan om een verbinding te leggen met
Glenborrodale Castle en Mingary Castle, besloten wij samen met Joke op het
kasteel te blijven. Dit om in ieder geval in te tunen op de anderen en samen de
verbinding tot stand te brengen. Hubert had eerst nog een begin gemaakt met het
reinigen van de personeelsruimtes. Vervolgens besloten we op voorstel van Joke
om even op adem te komen op het strand van Sanna. Een flinke rit door het ruige
Schotse landschap en het ontwijken van honderden schapen, waren het uitzicht
meer dan waard. Even helemaal niets, geweldig! Toch hing er nog iets in de
lucht. Iets wat nog gevolgen zou hebben voor het verdere verloop. Nadat we weer
waren bijgetankt, besloten we de anderen op te wachten bij het pontje, om
vervolgens weer naar Glenborrodale Castle te gaan. Ondanks enkele verzoeken om
zo snel mogelijk weer terug te keren in verband met het vele werk wat we nog
moesten doen, zouden we eerst nog stoppen bij een heilige bron om te drinken
van het zuivere water. En daar gebeurde het. De auto raakte van de weg en kwam
in een greppel terecht. Muurvast. De bodemplaat zat verankert op het wegdek.
Omdat er niet al te veel tijd meer was, maar des te meer werk, besloot Hubert
niet te wachten op hulp, maar zelf de voorkant van de auto op te tillen zodat
deze weer vrijkwam. De auto was inderdaad vrij, maar Hubert was door z’n rug
gegaan. Op zich erg vervelend natuurlijk, maar hij vond het niet erg.
Tenminste, als de dieperliggende gedachte erachter opgepikt werd. En dat was
dat er betere communicatie zou moeten plaatsvinden. En dat gebeurde gelukkig.
Als beloning voor zijn actie stond een geweldige massage op hem te wachten, die
uitgevoerd werd door een masseuse welke ook Joke en haar gezin behandelde.
Terwijl Hubert zich in hogere sferen begaf, ging de rest van de groep verder
aan de slag.
Nu werd de
betreffende toren van het appartement nader onderzocht. Een ander torentje van
dit gebouw had ook schade opgelopen. Het plafond was ingestort, en dat was
natuurlijk verdacht…Iedereen die bovenstond op het platje van het appartement
kreeg last van duizeligheid, onaangename gevoelens en weglekkende energie. Ik
keek in het torentje via een klein raampje en ontdekte dat we hier te maken
hadden met diepe aardebelasting. Met de bouw hadden ze er geen rekening mee
gehouden dat de plek waarop je iets neerzet, van het grootste belang is. Ook
zag ik dat er een ongeluk was gebeurd. Een van de werklieden was van een
steiger gevallen en had aardig wat letsel opgelopen, het werk werd toen ook
afgeraffeld door minder bekwame mensen. Afijn. Unaniem werd besloten dit te
transformeren middels een gigantische vortex die gemaakt zou worden op een
naastgelegen stuk grasveld, die zowel een verbinding met het appartement als
wel met het kasteel had.
Na deze prachtige
lichtklus hebben we even gepauzeerd, alvorens we het klapstuk van de schoonmaak
zouden doen. Op naar de personeelsruimtes! Iedereen was goed voorbereid en als
een waar team van Eenheid trokken we door de trappenstelsels, gangen, keuken en
de kamertjes heen van het armtierige gedeelte vol disharmonie, viezigheid en
belasting van allerlei aard. Kilo’s zout, bergen wierrook van het zwaarste
kaliber, hoge tonen en elkaar continue in de gaten houden, er werd geen plek
ontzien. Alles werd tot in de kleinste hoekjes aangepakt!
Het ging sneller
dan aanvankelijk werd gedacht door ons. Mooi zo! Nu konden we ons tenminste
overgeven aan de avond, welke gepland stond bij Joke thuis die een half uur
rijden verderop woonde.
Ik had echter
twijfel of ik ook wel moest gaan, vanwege Hubert die natuurlijk ook niet
meekon. Ik had besloten op het kasteel te blijven en de rest van de groep een
hele fijne avond te wensen.
…Weet jij misschien waar hier een geschikt vuurtje te vinden is?
(Foto:
Esther & Hubert)
Na een liefdevolle
groepsknuffel gingen de anderen richting Resipole, de plek waar Joke woonde en
ik ging eens kijken of er behalve een verrukkelijke wijn, ook een hapje
mogelijk was om te bereiden. Ik kon niet wijs worden uit het inductiestel in de
kleine keuken, en moest dus naar de professionele beneden. En jawel, gelijk
viel me op hoe vele malen lichter de energie was geworden dankzij ons harde
werken daar eerder deze dag. Binnen no-time had ik een hamburgermenuutje
gemaakt en genoten we met z’n tweetjes van de rust in Glenborrodale. We gingen
nog even na het eten lekker evalueren samen op onze kamer, waar me opviel dat
het nu ineens lekker druk was met mensen die juist erg tevreden leken en
duidelijk plezier met elkaar hadden. Dat vond ik fijn om te zien. We hadden
blijkbaar toch heel wat klaar gekregen in het kasteel! We hebben weer heerlijk
gesnurkt die nacht.
Dag 6:
De terugreis naar
Nederland. Vroeg in de ochtend hoorde ik één van onze katten, Fox, roepen. Het
was dus inderdaad tijd om weer naar huis te gaan. Het was een vluchtig afscheid
van het kasteel en het gebied, de koffers werden binnen no-time ingepakt, het
ontbijt naar binnen gewerkt en we waren op pad.
De lucht was goed geklaard op Glenborrodale!
(Foto: Esther & Hubert)
Wij zaten wederom bij
Jenny in de auto en gaven haar nog wat (praktische) tips mee. Het was fijn te
horen dat zij verschil kon voelen in de energieën op het kasteel. We hadden een
tussenstop bij Resipole. Het tweede deel van de autoreis werden we gechauffeurd
door Joke, in gezelschap van haar zoon Andrew. We werden nog attent gemaakt op
de mooie stukjes Schotland en enkele locaties van beroemde films zoals Harry
Potter en Highlander. Zoals ook op de heenweg gingen we nog even een drankje
drinken in “ the Drovers Inn”, waar Rob Roy ook zijn pint bestelde. Na de
vliegreis was het afscheid helaas daar. En er stond nog een flinke autorit voor
de boeg. Eenmaal thuisgekomen kregen we een geweldig ontvangst van onze dieren.
We hadden ook een B&B gast in huis en Anette had het gelukkig met vooral de
honden erg naar haar zin. Maar sommigen van de dieren keken wel even raar, want
ja, (de energieën van) de baasjes waren wel wat veranderd!
Dit verslag was
een beperkte weergave van het meegemaakte, want er was toch heel erg veel
gebeurd, hoor!
Voor een
uitgebreidere versie met nog veel meer foto’s kun je kijken op:
http://home.hetnet.nl/~apofyliet/startschotland.htm
Ter
Afsluiting:
Onze avonturen
hebben voor iedereen in de groep transformaties, groot en klein(er) teweeg
gebracht. De behoefte aan Eenheid blijft groeien en hoort ook helemaal thuis in
de tijd waarin wij nu leven. Een plek als Glenborrodale en ook Schotland zelf,
snakte ernaar. Er is nog veel healing nodig.
Je kunt je niet
meer verstoppen voor je eigen schaduwkanten. Wanneer je iemand ontmoet met een
open ziel, wordt je automatisch geconfronteerd met je eigen schaduwstukjes.
Dan komt het
eropaan om in je eigen kracht te blijven staan. Spiritueel leven vanaf papier
is erg makkelijk, spiritueel zijn in het diepste van je wezen en je nek
daardoor ook uit durven steken is waar het werkelijk om gaat! Onze angsten
houden ons nog te vaak in zijn greep en houdt ook de vrees vast om los te laten
aan gehechtheden. Dat staat onze transformaties in de weg. Geef vorm aan je
Lichtkwaliteit door aan jezelf te werken in plaats van je problemen bij een
ander neer te leggen, geen projecties meer, maar neem de verantwoording voor je eigen creaties.
Het is gebleken
dat groepsleden echt zo sterk waren deze confrontatie met zichzelf aan te gaan
en niet bang waren werkelijk in hun eigen spiegel te kijken!
Voor iedereen was
het ook een fantastische en onvergetelijke ervaring geweest!
We wensen je een
hele fijn weekend toe in Liefde en Licht,
Esther & Hubert
Foto’s: Willemien
Foto
bewerking op deze pagina: Esther